Έργα τέχνης του ΥΠΕΧΩΔΕ (στην ART + NATURE και στον Ασωπό)

Προσπάθεια εξωραϊσμού του αντιπεριβαλλοντικού προσώπου του επιχείρησε το ΥΠΕΧΩΔΕ, με την οργάνωση της έκθεσης ART+NATURE, με τη συμμετοχή πολλών γνωστών καλλιτεχνών. Δίκοπο μαχαίρι το εγχείρημα, καθώς ήταν αναπόφευκτο να γεννηθούν συνειρμοί και να προκληθούν και οι ανάλογες αντιδράσεις. Ανάμεσα σε αυτές, εξαιρετικά χαρακτηριστική είναι η αντίδραση των τοξινομένων κατοίκων της ευρύτερης περιοχής του Ασωπού και των Οινοφύτων, οι οποίοι, με πρωτοβουλία του Ινστιτούτου για την τοπική αειφόρο ανάπτυξη και τον πολιτισμό και την υποστήριξη της Συμπαράταξης Βοιωτών για το περιβάλλον και πολλών ευαίσθητων πολιτών, οργανώνουν σχετικό happening, την Παρασκευή 16/1, στις 12 το μεσημέρι, στο Σύνταγμα, το οποίο διαφημίζουν με τον εξής σκωπτικό τρόπο:

 

Δίωρο προσφορών:

την Παρασκευή 16/1, στις 12 το μεσημέρι, στο Σύνταγμα

θα μοιραστεί νερό από τον Ασωπό

Μην το χάσετε !!!

 

Για την ενημέρωση των πολιτών έχει ετοιμαστεί σχετικό ενημερωτικό υλικό, ενώ η Συμπαράταξη, με δικό της κείμενο, ανοίγει τη βεντάλια των βίαιων αντιπεριβαλλοντικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή της Βοιωτίας.

 

Από το ενημερωτικό φυλλάδιο, παραθέτουμε το παρακάτω χαρακτηριστικό σχόλιο:

 

Μπορεί η τέχνη να «εξευγενίσει» την απρόκλητη βαρβαρότητα του ΥΠΕΧΩΔΕ; Στην έκθεση ART+NATURE, είδαμε 80 εξαιρετικούς καλλιτέχνες, υπήρχε άρτια οργάνωση και έργα υψηλής αισθητικής. Ένα κύμα ομορφιάς και ευαισθησίας. Ένα καλλιτεχνικό λίφτινγκ στο τραυματισμένο πρόσωπο του υπουργείου. Η συνταγή είναι παλιά και δοκιμασμένη από τις εταιρείες, που στα πλαίσια της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης προτιμούν να διαφημίζουν την οικολογική ευαισθησία τους παρά να υιοθετούν σοβαρές φιλοπεριβαλλοντικές πολιτικές.

 

Πιστό στη λογική του σύγχρονου μάρκετινγκ το ΥΠΕΧΩΔΕ χρησιμοποιεί την τέχνη ως σαπουνάδα για το «πράσινο» ξέπλυμα του. Όμως πίσω από τη βιτρίνα η Ελλάδα συνεχίζει να μας πληγώνει. Πόλεις δυσλειτουργικές, αέρας επικίνδυνος, νερά με εξασθενές χρώμιο, θάλασσα άδεια από ψάρια, καμένα δάση, φαραωνικά σχέδια τσιμεντοποίησης της υπαίθρου, καμία ενεργειακή πολιτική, με σκουπίδια και γκολφ παντού. Και η τέχνη σε ρόλο εορταστικού αμπαλάζ για αποδέκτες με ψαγμένα γούστα και οξυμένα αισθητικά κριτήρια.

 

Αναρωτιόμαστε:

 

•πόσο αχρωμάτιστη πολιτικά μπορεί να είναι η συμμετοχή καλλιτεχνών σε τέτοιες εκδηλώσεις;

•τι καινούργιο μάθαμε από την ART + NATURE – εκτός από ότι το ΥΠΕΧΩΔΕ δείχνει πλέον ν’ αγωνιά και θέλει οπωσδήποτε να πείσει για τις καλές του προθέσεις;

Το δικαίωμα της κριτικής στο απόσπασμα

Ο τρόπος που αντιμετωπίζει η ΔΕΗ και η πολιτεία τους κατοίκους των λιγνιτικών περιοχών δεν είναι η εξαίρεση. Μάλλον, είναι ο κανόνας. Την ίδια τύχη είχε και η κ. Μαργαρίτα Καραβασίλη, που δικάζεται στις 26/9, στις 9 π.μ., στο 6^ο τριμελές πλημμελειοδικείο Αθήνας, επειδή τόλμησε να κριτικάρει τη διοίκηση. Παραθέτουμε ένα αναλυτικό ενημερωτικό κείμενο:  

 

Ο Ασωπός κινδυνεύει από εξασθενές χρώμιο και από …βαριά καμπάνα

 

Την Παρασκευή 26 Σεπτεμβρίου 2008 δικάζεται η τ. Γενική Επιθεωρήτρια Περιβάλλοντος Μαργαρίτα Καραβασίλη, ύστερα από μήνυση που υπέβαλε ο διάδοχός της στη θέση αυτή Ι. Δερμιτζάκης, θεωρώντας ότι το περιεχόμενο συνέντευξης της μηνυομένης σε δύο εφημερίδες, το Νοέμβριο του 2007, αποτελούσε συκοφαντική δυσφήμηση του μηνυτή. Αντικείμενο της υπόθεσης που θα απασχολήσει το δικαστήριο είναι η κριτική που άσκησε η Μ. Καραβασίλη για τον τρόπο χειρισμού της υπόθεσης της ρύπανσης του Ασωπού ποταμού και της ευρύτερης περιοχής Οινοφύτων από βιομηχανικά απόβλητα, κατά την περίοδο που μετρήσεις ανίχνευσαν στα νερά της περιοχής της εξασθενές χρώμιο, μια ιδιαιτέρως τοξική και επικίνδυνη ουσία. Η κριτική απευθύνονταν κυρίως προς την Ειδική Υπηρεσία Επιθεωρητών Περιβάλλοντος, που ενώ αρχικά ασχολήθηκε – κατά προτεραιότητα – με ελέγχους δραστηριοτήτων της περιοχής, σταδιακά τους εγκατέλειψε με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να παρέμβει έγκαιρα και αποτελεσματικά σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα, καταλογίζοντας ευθύνη στον μηνυτή, με βασική αφετηρία τη διατύπωση προτάσεων για την άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση της περιβαλλοντικής ζημιάς.  

 

Δυστυχώς, η δημόσια και τεκμηριωμένη κριτική προς μια δημόσια αρχή, που αποτελεί δικαίωμα κάθε πολίτη, πολύ δε περισσότερο ενός επιστήμονα που έχει θητεύσει στη θέση τους επικεφαλής της υπηρεσία αυτής και άρα καλού γνώστη των υποθέσεων και των δυνατοτήτων που αυτή έχει ώστε να επιτελέσει σωστά και υπεύθυνα το ρόλο της, επιχειρείται να εμποδιστεί και μάλιστα με την απειλή μιας δικαστικής περιπέτειας και ενός υψηλού χρηματικού ποσού που απαιτείται.

 

Το αγαθό της δημόσιας κριτικής που αποτελεί δικαίωμα στις σύγχρονες κοινωνίας, είναι ταυτόχρονα και υποχρέωση του πολίτη-επιστήμονα που γνωρίζει, που μπορεί να τεκμηριώσει και να προκαλέσει ένα διάλογο για σοβαρά κοινωνικά-περιβαλλοντικά θέματα, είναι μια αυτονόητη υποχρέωση του συνειδητού πολίτη. Το δικαίωμα-υποχρέωση αυτή, οι σύγχρονες δημοκρατικές κοινωνίας το κατοχυρώνουν, το περιφρουρούν αλλά και το επιβραβεύουν. Μόνο μια ευθυνο-φοβική αντίληψη μπορεί να διανοηθεί να το μετατρέψει σε «δυσφήμηση» και σε δίωξη.

 

Η δίκη αυτή αποκτά ένα ευρύτερο ενδιαφέρον για τα γενικότερα θέματα που αφορούν στο δικαίωμα της κριτικής, ακόμα και της σκληρής κριτικής, αλλά και στο ίδιο το επίδικο θέμα της σοβαρής ρύπανσης του Ασωπού ποταμού και των επιπτώσεων που αυτή έχει τόσο στους κατοίκους της περιοχής όσο και στο ευρύτερο περιβάλλον της Αττικής και της Βοιωτίας.

 

Και τίθεται εύλογα τα εξής ερωτήματα: Κατά πόσο ένα κρίσιμο πρόβλημα, που απαιτεί υπεύθυνη ενημέρωση, σοβαρούς, συνεχείς και αυστηρούς ελέγχους και κυρίως δραστικές παρεμβάσεις που θα έπρεπε να φτάσουν έως το σταμάτημα δραστηριοτήτων, το κλείσιμο ρυπογόνων μονάδων κλπ., πρέπει να αντιμετωπίζεται με την πλήρη μυστικοπάθεια που διέκρινε τους αρμόδιους έως ότου ανιχνεύθηκε το εξασθενές χρώμιο και σύσσωμος ο τύπος άρχισε να ασχολείται, με άμεσες βολές κατά του ΥΠΕΧΩΔΕ και το θέμα έγινε επίκαιρο; Μήπως η εν κρυπτώ διαχείριση του θέματος θέτει σε μεγαλύτερο ακόμη κίνδυνο τη δημόσια υγεία και το περιβάλλον;

 

Τα θέματα αυτά, φυσικά, δεν αφορούν μόνον τους δύο πόλους της δίκης αλλά έχουν πολύ ευρύτερες προεκτάσεις.

 

Η δημόσια κριτική θα διώκεται ή θα συμβάλει στην ανίχνευση της ουσίας, έστω και αν δυσαρεστεί αυτούς που ασκούν ένα δημόσιο λειτούργημα και υπόκεινται στην κριτική της κοινωνίας;

 

“Πράσινη ανάπτυξη” από την ΕΑΒ

 

Την ίδια στιγμή, μία από τις εταιρείες που ενοχοποιούνται για το πρόβλημα του εξασθενούς χρωμίου, στην περιοχή του Ασωπού ποταμού, η Ελληνική Αεροπορική Βιομηχανία, διοργανώνει ημερίδα με θέμα “Πράσινη ανάπτυξη”, στις 25/9. Φανταζόμαστε ότι θα είναι πολλοί αυτοί που θα θελήσουν να τους πουν από πρώτο χέρι ποιες είναι οι συνέπειες της “πράσινης ανάπτυξης” της ΕΑΒ.