Πυρηνική πραγματικότητα και “πυρηνική φιλολογία”

Καθημερινό φαινόμενο τείνουν να γίνουν οι ειδήσεις, τα δημοσιεύματα και οι παρεμβάσεις για την πυρηνική ενέργεια. Σε μεγάλο βαθμό αντανακλούν τις νέες τάσεις που διαμορφώνονται στο ενεργειακό τοπίο, ειδικά στην Ευρώπη, λόγω και της κρίσης στην τροφοδοσία με φυσικό αέριο. Το γεγονός έχει επισημανθεί εδώ και πολύ καιρό και μέχρις εκεί καμία έκπληξη. Μαζί με αυτά υπάρχει και μια πληθώρα δημοσιευμάτων που έχει περισσότερο επικοινωνιακό και “ψυχολογικό” χαρακτήρα. Με την έννοια ότι επιχειρείται είτε η μεταστροφή της κοινής γνώμης της χώρας μας, σε μεγάλο ποσοστό αρνητική σε αυτήν την προοπτική, είτε η αδρανοποίησή της με την προβολή σαν ανεπίστρεπτης της προοπτικής συμβίωσης με την πυρηνική ενέργεια.

 

Ας επιχειρήσουμε μια ψύχραιμη καταγραφή και αποτίμηση των ουσιαστικών εξελίξεων και της μεθοδευμένης “πυρηνικής φιλολογίας”, κάνοντας τις σχετικές παραπομπές σε παλιότερες αναρτήσεις μας ή παρεμβάσεις αξιόπιστων φορέων:

 

Η αντικειμενική πραγματικότητα 

• Σε επίπεδο Ε.Ε. επιχειρείται η ένταξη των πυρηνικών προγραμμάτων σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό πλαίσιο, απομακρυνόμενη από τη μέχρι τώρα πολιτική του εθνικού σχεδιασμού των σχετικών δραστηριοτήτων, με πρώτο δείγμα σχετικό ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου (παλιότερη ανάρτηση και ψήφισμα ευρωκοινοβουλίου)
• Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αναπροσανατολίζουν τα ενεργειακά τους προγράμματα (Γερμανία) ή ενισχύουν επιχειρηματικές συμφωνίες στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας (Γαλλία – Ιταλία)
• Η ευρωπαϊκή βιομηχανία ηλεκτρισμού, συμπεριλαμβανομένης της ΔΕΗ, εισηγείται στην Ε.E τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας ως βασικό καύσιμο για την ηλεκτροπαραγωγή, αναλαμβάνοντας η ίδια τη δέσμευση να παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα με μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μέχρι το 2050 (παλιότερη ανάρτηση)
• Η ελληνική κυβέρνηση, αν και επίσημα θεωρεί το ζήτημα εκτός ατζέντας (συνέντευξη Χατζηδάκη για την εγκατάλειψη του λιθάνθρακα), συντηρεί συνειδητά και ενθαρρύνει τη σχετική συζήτηση. Πρόσφατο παράδειγμα η απάντηση του κ. Χατζηδάκη για το ενδεχόμενο συμμετοχής της ΔΕΗ σε πυρηνικό project της Βουλγαρίας (δημοσίευμα)

…. και η πυρηνική φιλολογία 

• Πρόσφατο σημείο αναφοράς η ανακοίνωση της επιτροπής ενέργειας της Ακαδημίας Αθηνών (ανάρτηση). Για όποιον εντυπωσιάζεται από το βάρος του ονόματος, ας ανατρέξει στη σύνθεση της επιτροπής, όπου θα δει το Γ.Γ. του ΥΠΑΝ, τον αντιπρόεδρο της ΔΕΗ, τον πρόεδρο του ινστιτούτου τεχνολογίας και εφαρμογών στερεών καυσίμων (βλέπε λιγνίτη) και τον πρόεδρο του ΚΑΠΕ.
• Πληθώρα παρεμβάσεων υποστηρικτών της πυρηνικής ενέργειας. Παραπέμπουμε σε μια τελευταία παρέμβαση του κ. Σταμπόλη, γενικού διευθυντή του Ινστιτούτου ενέργειας Ν.Α. Ευρώπης (ΙΕΝΕ)
• Προσπάθεια εμφάνισης μιας διογκωμένης και, κατά συνέπεια, πλαστής εικόνας για το μέγεθος των πυρηνικών δραστηριοτήτων στην περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου
• Δημοσιεύματα που εμφανίζουν τη ΔΕΗ σαν υποψήφιο πυρηνικό εταίρο στην επένδυση του Μπέλενε της Βουλγαρίας (δημοσίευμα)
• Κάποια δημοσιεύματα κάνουν λόγο και για πιθανό τόπο εγκατάστασης πυρηνικής μονάδας στην Ελλάδα (δημοσίευμα)

Ορισμένα σχόλια 

• Για την κατάσταση που διαμορφώνεται στα Βαλκάνια μια εμπεριστατωμένη εικόνα δίνει η πρόσφατη έκθεση του WWF Ελλάς για την πυρηνική ενέργεια
• Για την πολυσυζητημένη μονάδα στο Μπέλενε της Βουλγαρίας είναι αποκαλυπτική η πρόσφατη παρέμβαση του Αντιπυρηνικού παρατηρητηρίου Μεσογείου. Είναι γνωστό ότι έχει αποσυρθεί ο ένας από τους αρχικούς εταίρους του προγράμματος (Electrabel), ενώ αποκαλύπτονται και οι σοβαροί προβληματισμοί που αναπτύσσονται στο εσωτερικό του εναπομείναντα εταίρου (RWE).
• Προκαλεί εντύπωση (και μειδιάματα) η προσπάθεια να εμφανιστεί η ΔΕΗ σαν ο εταίρος που θα καλύψει το κενό της  Electrabel, την ίδια στιγμή που αντιμετωπίζει οξυμένα οικονομικά προβλήματα και αδυνατεί να υλοποιήσει στοιχειωδώς το επενδυτικό της πρόγραμμα στην Ελλάδα (δημοσίευμα)
• Για αυτούς που χωροθέτησαν, ήδη, την πρώτη πυρηνική μονάδα στην Ελλάδα (Κοζάνη) τι να πούμε; Μάλλον βιάζονται. Για να φτάσουν σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεπεράσουν πολλά στάδια προηγουμένως. Σε μας ακούγεται περισσότερο σαν απειλή προς τους πολίτες της περιοχής, ώστε να περιορίσουν τις κλιμακούμενες αντιδράσεις τους στις συνέπειες της εντατικής εξόρυξης και χρήσης του λιγνίτη

 

Η κοινωνία δεν θα μείνει απαθής

 

Η υπερβολή και ο καθοδηγημένος χαρακτήρας πολλών δημοσιευμάτων δεν αποτελούν, ασφαλώς, λόγο εφησυχασμού. Τουναντίον, υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ενταθεί η δράση των πολιτών απέναντι στην προοπτική του πυρηνικού εφιάλτη. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πρόσφατη παρέμβαση των φορέων και των κινήσεων πολιτών για τα ζητήματα της ενέργειας κεντρική θέση κατέχει η κατηγορηματική απόρριψη της πυρηνικής ενέργειας. Ούτε είναι, επίσης, τυχαίο ότι έχουν ξεκινήσει διεργασίες για μια πανελλαδική δράση, ειδικά για το ζήτημα της πυρηνικής ενέργειας. Με την ευκαιρία, αξίζει να αναφέρουμε ότι την παρέμβαση των φορέων των πολιτών συνυπογράφουν και νέες συλλογικότητες, όπως το Πανελλαδικό δίκτυο οικολογικών οργανώσεων (ΠΑΝΔΟΙΚΟ), το παρατηρητήριο μεταλλευτικών δραστηριοτήτων και η οικολογική κίνηση Δροσιάς.   

 

Λυτά χέρια για πυρηνική ενέργεια επιδιώκουν οι παραγωγοί ενέργειας

Η πρόσφατη κρίση στην τροφοδοσία της Ευρώπης με φυσικό αέριο λειτουργεί σαν πρόσχημα για να επιβάλλουν την ανεξέλεγκτη δραστηριότητά τους οι Ευρωπαίοι παραγωγοί ηλεκτρικής ενέργειας, χρησιμοποιώντας από άνθρακα μέχρι πυρηνικά. Υπόσχονται ηλεκτροπαραγωγή απαλλαγμένη από διοξείδιο του άνθρακα, μέχρι το 2050, με μόνη εγγύηση την αυτοδέσμευσή τους. Την πρόταση συνυπογράφει και η ΔΕΗ. Αναδημοσιεύουμε ρεπορτάζ της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ:

  

Tη χρήση της πυρηνικής ενέργειας ως βασικό καύσιμο για την ηλεκτροπαραγωγή εισηγείται στην Ε.E. η ευρωπαϊκή βιομηχανία ηλεκτρισμού αναλαμβάνοντας η ίδια τη δέσμευση να παρέχει ηλεκτρικό ρεύμα με μηδενικές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μέχρι το 2050. H πρόταση περιλαμβάνεται σε κείμενο Διακήρυξης που υπογράφουν 61 εταιρείες ηλεκτρισμού των 27 χωρών – μελών της E.E., μεταξύ των οποίων και η ΔEH και παραδόθηκε χθες στον αρμόδιο για θέματα ενέργειας Eπίτροπο Antris Piebalgs με σκοπό να τη μεταβιβάσει στο Eυρωπαϊκό Συμβούλιο κορυφής που συνεδριάζει σήμερα στις Bρυξέλλες για να συζητήσει ένα σχέδιο οικονομικής ανάκαμψης και τα μεγαλύτερα ενεργειακά και κλιματικά θέματα.

 

H ευρωπαϊκή βιομηχανία ηλεκτρισμού παρεμβαίνει εν όψει του Συμβουλίου κορυφής και παρουσιάζει μία ολοκληρωμένη πρόταση για τις κλιματικές αλλαγές και την ασφάλεια εφοδιασμού της ευρωπαϊκής αγοράς με ηλεκτρική ενέργεια που αφήνει έξω από το μείγμα καυσίμων για ηλεκτροπαραγωγή το φυσικό αέριο ως εισαγόμενο καύσιμο.

 

Oι υπογράφοντες τη Διακήρυξη δεσμεύονται ότι μέχρι το 2050 θα παρέχουν ηλεκτρικό ρεύμα που θα παράγεται χωρίς εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, υπό την προϋπόθεση ότι οι πολιτικοί ηγέτες της E.E. θα τους διασφαλίσουν πρόσβαση σε «μία ευρεία γκάμα επιλογών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας – αποδοτικές καθαρές τεχνολογίες ορυκτών καυσίμων που θα περιλαμβάνουν δέσμευση και αποθήκευση άνθρακα, υψηλής απόδοσης συνδυασμένη παραγωγή θερμότητας και ηλεκτρισμού και πυρηνική ενέργεια, παράλληλα με ανανεώσιμες πηγές».

 

H βιομηχανία ηλεκτρισμού επεκτείνει την πρότασή της για ουδέτερες εκπομπές ρύπων και στον τομέα της μεταφοράς προτείνοντας προς το ευρωπαϊκό συμβούλιο, τη στήριξη προγραμμάτων τυποποίησης για την εξάπλωση των ηλεκτρικών οχημάτων, που θα κινούνται βεβαίως με ενέργεια η οποία θα παράγεται από «μείγμα καθαρών καυσίμων». Tο Eυρωπαϊκό Συμβούλιο καλείται επίσης να διασφαλίσει πρόσβαση των εταιρειών ηλεκτρισμού σε κεφαλαιαγορές μεγάλης ρευστότητας κι αυτό γιατί, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά, ο ευρωπαϊκός τομέας ηλεκτρισμού θα χρειαστεί 1,8 τρισ. επενδύσεις μέχρι το 2030.

 

H Διακήρυξη της ευρωπαϊκής βιομηχανίας ηλεκτρισμού αποτελεί και μία πρώτη απάντηση στην απόφαση της E.E. για κατάργηση δικαιωμάτων ρύπων μετά το 2013, καθώς επίσης και μία πρώτη κίνηση απεξάρτησης από το αέριο της Gazprom μετά και την πρόσφατη ρωσο – ουκρανική κρίση.

 

Tη διακήρυξη των εταιρειών – μελών της EURELECTRIC συνυπέγραψε και ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΔEH, κ. Tάκης Aθανασόπουλος, ο οποίος σε σχετική δήλωσή του σημειώνει ότι «το Eπιχειρησιακό Σχέδιο που έχει υιοθετήσει και έχει αρχίσει να υλοποιεί για την περίοδο 2009 – 2014, η ΔEH είναι πλήρως ευθυγραμμισμένη με του στόχους που θέτει η Διακήρυξη». Oι εταιρείες που συμμετέχουν στην EURELECTRIC παράγουν 2.500 TWh ηλεκτρισμού ετησίως, που αντιστοιχεί σε πάνω από το 70% της συνολικής παραγωγής στην Eυρώπη.

 

Διαβάστε το κείμενο της διακήρυξης και το σχετικό δελτίο τύπου της EURELECTRIC, καθώς και τη δήλωση του κ. Αθανασόπουλου.

 

Το διήμερο 19-20/3/2009 πραγματοποιήθηκαν οι εργασίες του 3ου Διεθνούς Συνεδρίου για την ενέργεια με θέμα «Η Παγκόσμια Αγορά Ενέργειας και η Οικονομική Κρίση», που διοργάνωσε το Economist. (αναλυτικό ρεπορτάζ)

 

Κατά τη διάρκεια των εργασιών του, τα στελέχη της ΔΕΗ υπογράμμισαν την ανάγκη προώθησης του υγιούς ανταγωνισμού στην εγχώρια αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και την προσήλωσή τους στο καθεστώς της απελευθερωμένης αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, αφού: “Μια απελευθερωμένη αγορά για να λειτουργήσει εξυπηρετώντας το στόχο της και για να αυτορυθμίζεται, πρέπει να είναι απελευθερωμένη τόσο στη χονδρεμπορική όσο και στη λιανεμπορική αγορά”. (διαβάστε το σχετικό δελτίο τύπου της ΔΕΗ και τις παρεμβάσεις του κ. Αθανασόπουλου και του αντιπροέδρου τις ΔΕΗ κ. Χατζηαργυρίου)

 

Ο ενεργειακός σχεδιασμός λύθηκε: ….. ανατέθηκε στους παραγωγούς ηλεκτρικής ενέργειας

Μετά από αρκετές εσωτερικές διαβουλεύσεις, δόθηκε τελικά στη δημοσιότητα (την Πέμπτη, 12 Ιουνίου) , το νέο κείμενο του μακροχρόνιου ενεργειακού σχεδιασμού 2008 – 2020. Αξίζουν, πιστεύουμε, δύο αρχικές παρατηρήσεις:

·    η δημοσιοποίηση του νέου σχεδίου, έγινε σε πολύ χαμηλούς τόνους, σχεδόν “εν κρυπτώ”, από το Συμβούλιο εθνικής ενεργειακής στρατηγικής. Το υπουργείο ανάπτυξης δεν έχει εμφανιστεί, μέχρι τώρα, δίνοντας, ίσως, ένα δείγμα των χαμηλών προσδοκιών, που υπάρχουν.

·    Δεν προσδιορίζεται χρόνος και διαδικασίες διαβούλευσης του σχεδίου. Παρόλο, που ο υπουργός ανάπτυξης, πριν από λίγες μέρες ενημερώνοντας την κυβερνητική επιτροπή, είχε εξαγγείλει την έναρξη δημόσιας διαβούλευσης. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά, επίσης, ότι βρισκόμαστε, ήδη, στο μέσο του 2008 και μιλάμε για ενεργειακό σχεδιασμό 2008 – 2020. Ελπίζουμε να μη ζήσουμε ξανά, στιγμές της αντίστοιχης “διαβούλευσης” για το χωροταξικό σχέδιο.

 

Ορισμένες παρατηρήσεις, από μια πρώτη ανάγνωση του κειμένου (ασφαλώς, θα υπάρξει συνέχεια και μεγαλύτερη εμβάθυνση στα ζητήματα που καλύπτει το σχέδιο, καθώς και σε αυτά που δεν συμπεριλαμβάνει):

 

1.       Είναι εμφανές ότι το συνολικό ύφος του κειμένου έχει επηρεαστεί από τις μεγάλες αντιδράσεις που συνάντησε στην πρώτη του εκδοχή και, συγκεκριμένα, από το κίνημα κατά του λιθάνθρακα, από τις αντιδράσεις των κατοίκων των λιγνιτικών περιοχών και από την ανάδειξη των μεγάλων καθυστερήσεων σε κομβικά ζητήματα, όπως η εξοικονόμηση ενέργειας, η ενεργειακή αποδοτικότητα κλπ. Έχει εκλείψει η επιθετικότητα του αρχικού σχεδίου, χωρίς να έχουν αναιρεθεί οι βασικές επιλογές.

 

2.       Χρειάζεται να κάνει, κάποιος, πολλή μεγάλη προσπάθεια για να αποδώσει σε αυτό το κείμενο το χαρακτηρισμό “σχεδιασμός”. Στην ουσία, πρόκειται για μια παράθεση στοιχείων, εκτιμήσεων και επιθυμιών. Πάντα, βέβαια, κάτω από ένα δεδομένο πρίσμα για την “ανάπτυξη”, χωρίς να ακουμπά, καν, το ζήτημα των καταναλωτικών συμπεριφορών και προτύπων κλπ..

 

3.       Ο ακριβής σχεδιασμός των νέων μονάδων ηλεκτροπαραγωγής και των σημείων χωροθέτησής τους, παραπέμπεται στις δυνάμεις της “ελεύθερης αγοράς”:

“Οι αποφάσεις για τα ποσοστά συμμετοχής στο ισοζύγιο των διαφόρων καυσίμων σε όλες τις απελευθερωμένες αγορές αφορά τους παραγωγούς οι οποίοι ελεύθερα αποφασίζουν για τις επενδύσεις τους αναλαμβάνοντας τους σχετικούς κινδύνους. Καθήκον της πολιτείας είναι να δημιουργήσει το πλαίσιο εκείνο που θα επιτρέψει στους επενδυτές να διασφαλίσουν την εμπορική λειτουργία των επενδύσεών τους στην ηλεκτρική ενέργεια και σε αυτό συμβάλλει η χρήση του λιθάνθρακα ο οποίος επιτρέπει στους μεν ιδιώτες την είσοδό τους σε μονάδες βάσεις δημιουργώντας καλλίτερες συνθήκες ανταγωνισμού, στην δε  ΔΕΗ να μειώσει το σημαντικό κόστος των ρύπων που οδηγεί σε τεράστια αύξηση της τιμής της παραγόμενης ενέργειας χωρίς να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στις κοινωνίες που έχουν αναπτυχθεί από την χρήση στερεών καυσίμων.”

 

4.       Εξακολουθεί να υπάρχει, σαν βασικός προσανατολισμός η επιλογή του λιθάνθρακα, που, τώρα, συνδέεται, εκτός από το επιχείρημα για τις αυξανόμενες ανάγκες σε ηλεκτρική ενέργεια, και με το επιχείρημα του περιορισμού των ρύπων από τις λιγνιτικές μονάδες. Η αναφορά σε λελογισμένη χρήση του λιθάνθρακα, δεν απαντά στα ερωτήματα που, από καιρό, έχουμε διατυπώσει: υπάρχει πραγματική αλλαγή στάσης ή πρόκειται, απλά, για ένα ελιγμό, λόγω των αντιδράσεων που υπήρξαν; αν ναι γιατί “λελογισμένη” χρήση, και όχι ολοκληρωτική απόρριψή του;

“Για τους παραπάνω λόγους και για την κάλυψη των μεσοπρόθεσμων αναγκών, την βελτίωση σε σχέση με το λιγνίτη των εκπεμπόμενων ρύπων και τη διατήρηση της ανταγωνιστικότητας στην ηλεκτροπαραγωγή, καθίσταται αναγκαία η εισαγωγή του συγκριτικά φθηνού και άφθονου λιθάνθρακα στο ενεργειακό ισοζύγιο. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονισθεί ότι η ηλεκτροπαραγωγή με λιθάνθρακα έστω και με τις σημερινές υψηλές τιμές και την προσμέτρηση του ποσού των €40 ανά τόνο εκπομπών, παραμένει κατά 15% τουλάχιστον φθηνότερη από οποιοδήποτε άλλο καύσιμο για μονάδες βάσης.

Ανακεφαλαιώνοντας, το μείγμα το οποίο αξιόπιστα και οικονομικότερα μπορεί να επιτύχει τους στόχους της ενεργειακής πολιτικής θα πρέπει ν’ αποτελείται από:

·           λιγνιτικές μονάδες σε μειούμενο, λόγω εξάντλησης των κοιτασμάτων, ποσοστό,

·           μονάδες φυσικού αερίου σε ποσοστό που προβλέπεται ότι θα μπορέσει να καλυφθεί από εισαγωγές του καυσίμου βάσει μακροχρόνιων συμβάσεων που πρέπει να εξασφαλιστούν,

·          σε χρησιμοποίηση των μεγάλων υδροηλεκτρικών έργων σε ποσοστό που προσδιορίζεται από το περιορισμένο αξιοποιήσιμο υδροδυναμικό,

·          αιολικές και φωτοβολταϊκές μονάδες σε ποσοστό που υπαγορεύει η ευστάθεια του συστήματος και

·          χρησιμοποίηση μονάδων λιθάνθρακα νέας τεχνολογίας που θα ανταποκρίνονται στις ευαισθησίες και απαιτήσεις των τοπικών κοινωνιών.

Ο προσδιορισμός των ποσοστών συμμετοχής της κάθε μιας από τις παραπάνω πηγές στο σύνολο της ηλεκτροπαραγωγής δεν είναι ούτε εύκολος ούτε αναγκαίος δεδομένου ότι, όπως προελέχθη, τα ποσοστά συμμετοχής στο ισοζύγιο των διαφόρων καυσίμων σε όλες τις απελευθερωμένες αγορές αφορούν τους παραγωγούς οι οποίοι ελεύθερα αποφασίζουν για τις επενδύσεις τους αναλαμβάνοντας τους σχετικούς κινδύνους. Περί το 2020 προβλέπεται ισόρροπη χρήση για στερεά καύσιμα, φυσικό αέριο και ΑΠΕ. Με την ισόρροπη χρήση μπορεί να επιτευχθεί μείωση των εκπομπών από την ηλεκτροπαραγωγή σε ποσοστό 20% σε σχέση με τις εκπομπές του 2005.”

 

5.       Σε σχέση με τα παραπάνω, είναι εμφανής η προσπάθεια ωραιοποίησης των λιθανθρακικών εγκαταστάσεων, παραπέμποντας, ωστόσο, στις προσδοκώμενες θετικές εξελίξεις στις τεχνολογίες δέσμευσης και κατακράτησης άνθρακα (ζήσε Μάη μου, να φας τριφύλλι …)

 

6.       Η πυρηνική ενέργεια παραμένει σαν μια δυνητική επιλογή. Ο λόγος για τον οποίο δεν μπαίνει, ακόμη πιο καθαρά το θέμα είναι η χαμηλή αποδοχή από την ελληνική κοινωνία:

“Η Πυρηνική Ενέργεια, εξακολουθεί και προκαλεί το εντονότερο δέος στην κοινή γνώμη ως προς την μακροχρόνια επικινδυνότητά της. Η καθαρότητα από τη σκοπιά εκπομπής καυσαερίων έχει οδηγήσει ορισμένες Κυβερνήσεις να την επανεντάξουν στα ενεργειακά τους προγράμματα ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, χωρίς να την απορρίπτει, αφήνει στο κάθε Κράτος Μέλος την ευθύνη των σχετικών αποφάσεων.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, η χρησιμοποίηση της Πυρηνικής ενέργειας ως πηγή ηλεκτροπαραγωγής, εξακολουθεί και θεωρείται απευκταία, κυρίως λόγω του πολύ χαμηλού βαθμού αποδοχής αυτής της μορφής από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Το ΣΕΕΣ όμως ένθερμα συνιστά την δημιουργία κατάλληλου ανθρώπινου επιστημονικού και τεχνικού δυναμικού προκειμένου αφ’ ενός να γίνεται υπεύθυνη παρακολούθηση των εξελίξεων διεθνώς και ιδιαίτερα στις γειτονικές χώρες και αφ’ ετέρου να είναι δυνατή η τεκμηριωμένη αξιολόγηση αυτής της πηγής οποτεδήποτε ο Ελληνικός λαός και οι κυβερνήσεις στο μέλλον το αποφασίσουν.”

 

7.       Σαν αποτέλεσμα της πίεσης που έχει ασκηθεί, δίνεται μεγαλύτερη έμφαση στα ζητήματα της εξοικονόμησης ενέργειας, της ενεργειακής αποδοτικότητας και της προστασίας του περιβάλλοντος και της βιώσιμης ανάπτυξης, στο πλαίσιο και των διεθνών υποχρεώσεων της χώρας. Για την υλοποίηση των οποίων, δεν αναλαμβάνονται συγκεκριμένες δεσμεύσεις, παραπέμποντάς τες σε άλλους φορείς και αποφάσεις.

 

8.       Τέλος, γίνεται λόγος για την ένταξη στο σύστημα ηλεκτροπαραγωγής, νέων μονάδων ισχύος 6.300 MW, περίπου, στο διάστημα 2010 – 2020, μετά τις προβλεπόμενες αποσύρσεις παλιότερων μονάδων της ΔΕΗ.

 

Διαβάστε αναλυτικότερη κριτική του νέου σχεδίου, στην ιστοσελίδα του Συλλόγου περιβάλλον και πολιτισμός δήμου Κηρέως

 

Λοξές ματιές στην πυρηνική ενέργεια … και άλλα σχόλια

Είναι κοινό μυστικό ότι, το τελευταίο διάστημα, καλλιεργείται συστηματικά το έδαφος για μια θεαματική επαναφορά της προοπτικής εγκατάστασης πυρηνικού εργοστασίου ηλεκτροπαραγωγής στη χώρα μας. Η συνήθης μέθοδος είναι του τύπου: “είναι μια συζητήσιμη προοπτική, αλλά δεν είναι ώριμη η ελληνική κοινωνία για να τη δεχτεί”. Και …. βάλθηκαν να την ωριμάσουν.

Επισημάναμε παλιότερα σχετικές δηλώσεις του προέδρου του ΔΕΣΜΗΕ κ. Λεκατσά. Χθες ήρθε ο πολυπράγμων κ. Σουφλιάς να μας … εξηγήσει ότι η πυρηνική ενέργεια συγκαταλέγεται στην πράσινη ενέργεια. Δεν ξέρουμε αν πρόκειται για μια προσπάθεια απεγκλωβισμού από τη δεινή θέση στην οποία έχουν βρεθεί οι υποστηρικτές του λιθάνθρακα ή αν χρησιμοποιείται η πυρηνική ενέργεια σαν μέσο πίεσης για την αποδοχή των λιθανθρακικών μονάδων. Σε κάθε περίπτωση, ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου, αποφεύγοντας, συστηματικά, να αναφερθούν σε αυτά που αποτελούν τους βασικούς λόγους απόρριψης της πυρηνικής ενέργειας: το άλυτο πρόβλημα της ασφαλούς διάθεσης των πυρηνικών αποβλήτων και στο κρίσιμο θέμα της ασφάλειας των εγκαταστάσεων. Δείτε, με την ευκαιρία, μια ενδιαφέρουσα έκθεση της Greenpeace.

Άλλα σχόλια

• Στο περιθώριο των αντεγκλήσεων Σουφλιά – Δήμα δημοσιοποιήθηκε η πρώτη, από τις αναμενόμενες, καμπάνες της ΕΕ, στην Ελλάδα, για την καθυστέρησή της στην εφαρμογή νέων περιβαλλοντικών όρων στις πιο ρυπογόνες βιομηχανίες, όπως είχαμε αναφερθεί και σε προηγούμενη ανάρτηση.
• στα πρόθυρα της ανακοίνωσης του νέου ενεργειακού σχεδιασμού βρίσκεται το ΥΠΑΝ. Σε αυτή την περίοδο αναμονής συνεχίζουν να δημοσιοποιούνται σενάρια που “πασπαλίζουν” την αναμενόμενη επαναφορά του λιθάνθρακα με εκτιμήσεις για τις νέες αυξημένες ενεργειακές ανάγκες, στο άμεσο μέλλον. Στο μεταξύ, απάντηση στο επιχείρημα για την ανάπτυξη τεχνολογιών δέσμευσης και αποθήκευσης του διοξειδίου του άνθρακα, ώστε να ανακοπούν οι αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, δίνει έκθεση της Greenpeace.
• στα μουλωχτά, προχωρά και το ειδικό χωροταξικό σχέδιο για τη βιομηχανία, το οποίο απέσπασε την έγκριση του εθνικού συμβουλίου χωρoταξίας.