Πολίτες κατά του λιθάνθρακα

Πανελλαδική πρωτοβουλία κινήσεων πολιτών κατά του λιθάνθρακα

  • Επικοινωνία

    lithanthrakas@gmail.com
  • Ημερολόγιο

    Απρίλιος 2009
    Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
    « Μαρ.   Μάι. »
     12345
    6789101112
    13141516171819
    20212223242526
    27282930  
  • Αρχείο

  • Κατηγορίες

  • Ετικέτες

Archive for 5 Απριλίου 2009

Η περιβαλλοντική διάσταση της ενεργειακής πολιτικής και η αναγκαιότητα ύπαρξης ενός ειδικού επιχειρησιακού σχεδίου…

Posted by lithanthrakas στο Απρίλιος 5, 2009

Για τη μέχρι σήμερα ασκούμενη Ενεργειακή πολιτική, υπό την έννοια της εξασφάλισης της χώρας με ενεργειακά προϊόντα, (πρωτογενή καύσιμα και Ηλεκτρική Ενέργεια), αλλά και για το Σχεδιαζόμενο Ενεργειακό Προγραμματισμό κατά τα επόμενα χρόνια, έχουν γραφεί πολλά και σίγουρα θα γραφούν ακόμη περισσότερα δεδομένου ότι τα Ενεργειακό πρόβλημα όχι μόνο δεν έχει λυθεί σ΄ εθνικό επίπεδο αλλά και διεθνώς τείνει να εξελιχθεί σε έναν παγκόσμιο εφιάλτη.

 

Πράγματι τόσο η ασφάλεια εφοδιασμού με Ενεργειακά προϊόντα σε προσιτές τιμές, όσο και οι επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον, παγκοσμίως και τοπικά είναι ζητούμενα που πρέπει με πολύ μεγάλη υπευθυνότητα, γνώση και σοφία να μελετηθούν σε βάθος και στη συνέχεια να σχεδιαστεί η αντιμετώπισή τους με την πρέπουσα σοβαρότητα τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο, σε τελευταία δε ανάλυση ακόμη και ατομικά περιορίζοντας τη σπατάλη των ενεργειακών προϊόντων.

 

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το ζωτικής σημασίας πρόβλημα της καταστροφής του περιβάλλοντος πέρα από τις παγκόσμιες συνέπειες, με κύριες αιτίες την υπέρμετρη κατανάλωση από τις πλούσιες χώρες και την εκρηκτική πληθυσμιακή αύξηση των ήδη πληθυσμιακά μεγάλων αλλά και φτωχών χωρών, έχει ταυτόχρονα και σημαντικές επιπτώσεις τοπικού χαρακτήρα που συχνά έρχονται να προστεθούν στα γενικότερα προβλήματα που αναφέρθησαν και μάλιστα σε βάρος της αειφόρου ανάπτυξης των μικρών περιοχών.

 

Με οδηγό τις σκέψεις αυτές, ο Σ.Δ.Μ.Ε., θα επιχειρήσει να εστιάσει στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις στο φυσικό περιβάλλον της περιοχής Εορδαίας, που οδήγησε η μέχρι σήμερα ασκούμενη Ενεργειακή Πολιτική από την Πολιτεία, καθώς και τις προοπτικές, που διαγράφονται από τα Προγράμματα-Σχέδια, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο βλέπουν διαχρονικά το φως της δημοσιότητας.

 

Όπως όλοι γνωρίζουμε ο όρος Λιγνιτική Εποχή χρησιμοποιήθηκε στην περιοχή για να δηλώσει την χρονική περίοδο που άρχεται από τη συστηματική εκμετάλλευση του Λιγνίτη από την τότε ιδιωτική ΛΙΠΤΟΛ και την κρατική ΔΕΗ και περατούται με την εξάντληση των αποθεμάτων. Η χρονική αυτή περίοδος έχει ως έτος έναρξης το 1957 και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Κατά το διάστημα αυτό πραγματοποιήθηκε η διάνοιξη τεράστιων υπαίθριων Ορυχείων και κατασκευάστηκαν συνολικά 18 λιγνιτικές μονάδες στο λεκανοπέδιο, Κοζάνης – Πτολεμαΐδας – Αμυνταίου – Φλώρινας, δεσμεύοντας συνολικά περίπου 200 χιλιάδες στρέμματα καλλιεργήσιμης γης.

 

Για την πλήρη λειτουργία όλων αυτών των μονάδων απαιτούνται σε ετήσια βάση, περισσότεροι από 50 εκατομμύρια τόνοι λιγνίτη και συνολικές εκσκαφές πάνω από 300 εκατομμύρια κυβικά μέτρα εδαφών, δηλαδή κάθε χρόνο θα μπορούσε να καλυφθεί μια έκταση σαν την πόλη της Πτολεμαΐδας σ΄ ένα ύψος 60 μέτρων. Η τεράστια αυτή εξορυκτική δραστηριότητα είναι φυσικό να αλλάζει την όψη του φυσικού τοπίου ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας μόνο ημέρας.

 

Είναι επομένως εύκολα κατανοητό ότι, εκτός των άλλων η ορθολογική διαχείριση της εξόρυξης, της διακίνησης και της απόθεσης όλων αυτών των γαιών απαιτεί (και απαιτούσε) ένα συνολικό και πολύ καλά μελετημένο Διαχειριστικό Σχέδιο Εκμετάλλευσης του Λιγνίτη (ευθύνη ΔΕΗ) και ταυτόχρονα ένα Ειδικό Επιχειρησιακό Σχέδιο (ευθύνη της πολιτείας). Τα εν λόγω σχέδια θα θεράπευαν ή θα προλάμβαναν την καταστροφή του περιβάλλοντος καθώς επίσης και τη συρρίκνωση του πρωτογενή τομέα απασχόλησης (γεωργία-κτηνοτροφία) στις πληττόμενες περιοχές.

 

Παρότι όμως η λιγνιτική δραστηριότητα ξεκίνησε το 1957 μόλις στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η ΔΕΗ ως Δημόσιος ακόμα φορέας, ανέθεσε την εκπόνηση μιας πράγματι συνολικής τεχνικοοικονομικής και περιβαλλοντικής μελέτης, σε έναν μεγάλο και έμπειρο οίκο του εξωτερικού, την γερμανική εταιρεία RHEINBRAUNENGINEERING (R.E). Η εν λόγω μελέτη ξεκίνησε τον Μάιο του 1993 και ολοκληρώθηκε το 1995. Αποτελείται από πολλές εκατοντάδες σελίδες και επεξεργάσθηκε δεκάδες θέματα και πτυχές της όλης εξορυκτικής δραστηριότητας.

 

Μετά την παράδοση της μελέτης θα περίμενε κανείς να ακολουθήσουν σημαντικές πρωτοβουλίες και διεργασίες, έτσι ώστε το πολύτιμο αυτό “εργαλείο δουλειάς” να λαμβάνεται υπ΄ όψη στη χάραξη της Εθνικής Ενεργειακής Πολιτικής, δεδομένου ότι η παραγωγή Ηλεκτρικής Ενέργειας από τους εγχώριους λιγνίτες για αρκετά χρόνια έφτασε μέχρι το ποσοστό του 70 τοις εκατό της συνολικής της Εθνικής Ηλεκτροπαραγωγής.

 

Σε ότι δε αφορά τη διαχείριση και αποκατάσταση των εδαφών, που είναι και το θέμα με το οποίο σήμερα ασχολείται ο Σ.Δ.Μ.Ε., η μελέτη αυτή προέβλεπε και πρότεινε ως τελική διαμόρφωση των εδαφών που θα πλήττονταν διαχρονικά να πάρουν την τελική μορφή όπως στο εικονιζόμενο αντίγραφο του σχεδιαγράμματος που δημοσιεύτηκε στον τύπο από τον πρώην πρόεδρο του Δ.Σ. ΔΕΗ και Ομότιμο Καθηγητή του Ε.Μ.Π. κ.Γεώργιο Γκρος. Ο Σ.Δ.Μ. θεωρώντας ότι το εν λόγω άρθρο παραμένει ακόμα και σήμερα επίκαιρο μετά από 11 χρόνια αφού ζήτησε την άδεια από τον Ομότιμο Καθηγητή κ. Γεώργιο Γκρος το επαναδημοσιεύουμε αυτούσιο συνημμένο στην παρούσα ανακοίνωση.

 

Εκείνο όμως που τελικά συνέβη, ήταν να εφαρμοσθεί εν μέρει η εν λόγω μελέτη, παραβλέποντας την περιβαλλοντική πλευρά όπως λίγο ή πολύ όλοι διαπιστώσαμε, με τελικό αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σήμερα σε μια Ενεργειακή κατάσταση, που να μοιάζει ως ένα βαθμό ανεξέλεγκτη και μη αναστρέψιμη με έλλειψη ισχύος, παλαιές ρυπογόνες και χαμηλού βαθμού απόδοσης Μονάδες, να λειτουργούν ακόμα ως μονάδες βάσης και ταυτόχρονα ένα βαριά πληγωμένο Φυσικό Ανάγλυφο.

 

Ο Σ.Δ.Μ.Ε. αφ΄ ενός ευαισθητοποιημένος από τις διαφαινόμενες δυσμενείς εξελίξεις σε ότι αφορά τα ενεργειακά θέματα σε Εθνικό Επίπεδο αλλά και τις προοπτικές της περιοχής ανησυχεί για την ουσιαστική ανυπαρξία αξιόπιστων και επικαιροποιημένων Σχεδίων Δράσης και Προοπτικής, τόσο σε Τοπικό, όσο και σε Εθνικό επίπεδο. Θεωρεί ότι η σύνταξη των προαναφερόμενων Σχεδίων Δράσης – Προοπτικής (Διαχειριστικό Σχέδιο Εκμετάλλευσης του Λιγνίτη, Ειδικό Επιχειρησιακό Σχέδιο) που θα τύχουν της ανάλογης κοινωνικής Διαβούλευσης και Συγκατάθεσης, καθώς επίσης και η ύπαρξη ενός πνεύματος αρμονικής συνεργασίας με τη ΔΕΗ Α.Ε., θα οδηγούσε την περιοχή ομαλά στην Μεταλιγνιτική εποχή, θα συνέχιζε δε η περιοχή να συμβάλλει κύρια και ουσιαστικά στην Ηλεκτροπαραγωγή της χώρας.

 

Τελειώνοντας θεωρούμε ότι είναι χρήσιμο και επίκαιρο να θέσουμε μια σειρά από ερωτήματα τα οποία χρήζουν αξιόπιστων και πειστικών απαντήσεων από τους αρμόδιους φορείς της Πολιτείας και τις Υπηρεσίες.

  • Γιατί δεν υλοποιήθηκε στο σύνολό του το Στρατηγικό Σχέδιο ανάπτυξης των Ορυχείων (Mine Master Plan);
  • Ποιο είναι σήμερα το αντίστοιχο Επικαιροποιημένο Σχέδιο;
  • Πώς το σχέδιο αυτό εντάσσεται στη γενικότερη Ενεργειακή Πολιτική της χώρας και ποια είναι η πολιτική αυτή;
  • Ποια είναι τελικά η μορφή που θα πάρει το φυσικό ανάγλυφο της περιοχής, μετά το πέρας της εξορυκτικής δραστηριότητας και ποια θα είναι η μορφή αυτού στα ενδιάμεσα στάδια;
  • Πότε θα συνταχθεί και θα δοθεί σε Δημόσια Διαβούλευση ένα Ειδικό Επιχειρησιακό Σχέδιο Ανάπτυξης της Δ. Μακεδονίας στο οποίο να εντάσσονται οι πληττόμενες περιοχές με τα προβλήματά τους και τις προοπτικές τους;
  • Ποιες υποδομές, δίκτυα, υπηρεσίες, κτήρια, έργα και επενδύσεις γενικά προβλέπει να υλοποιήσει η πολιτεία στις πληττόμενες περιοχές και πόσες θέσεις εργασίας θα δημιουργηθούν που θα εξισορροπούν σε κάποιο βαθμό τις χαμένες θέσεις εργασίας από τη συρρίκνωση της εξορυκτικής δραστηριότητας και της προβλεπόμενης μείωσης της ηλεκτροπαραγωγής από τον λιγνίτη που προβλέπεται στο νέο Επιχειρησιακό Σχέδιο της ΔΕΗ;

 

3/4/2009

 Το Δ.Σ. του Συλλόγου Διπλωματούχων Μηχανικών Εορδαίας

 

 

Posted in ενέργεια, λιγνίτης | 3 Σχόλια »

Συνέχεια στο διάλογο για την απόσυρση του λιθάνθρακα

Posted by lithanthrakas στο Απρίλιος 5, 2009

Με αφορμή την παρέμβαση της ομάδας έρευνας εναλλακτικών τεχνολογιών, θα επιχειρήσω να καταθέσω ορισμένες σκέψεις, σχετικά με τη κυβερνητική στροφή στο θέμα του λιθάνθρακα και τις εξελίξεις που διαφαίνονται στο ενεργειακό τοπίο.

 

Μια σειρά τοποθετήσεων επιχειρεί να αξιολογήσει σε δεύτερο πλάνο ή και να θεωρήσει αμελητέο το ρόλο των κοινωνικών αντιστάσεων που εκδηλώθηκαν, θεωρώντας ότι η αλλαγή πολιτικής υπαγορεύθηκε από άλλα βαθύτερα και ύποπτα αίτια. Στην τραβηγμένη προέκταση αυτής της αντίληψης θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η εξέλιξη αυτή θα υπήρχε, ακόμη και αν η επιλογή του λιθάνθρακα δεν συναντούσε τη μαζική αντίδραση που συνάντησε. Τι έχω να παρατηρήσω σε αυτό:

 

  • Η άποψη αυτή προϋποθέτει ότι υφίσταται συγκροτημένη ενεργειακή πολιτική και στρατηγική, κάτι που δεν επιβεβαιώνεται στην πράξη. Θα περιοριστώ σε δύο απτά παραδείγματα. Πλήρης αποτυχία της πρόβλεψης για την εξέλιξη των αναγκών σε ηλεκτρική ενέργεια, τουλάχιστον για το 2008. Αδειοδότηση μονάδων φυσικού αερίου, η λειτουργία των οποίων απαιτεί τη διπλάσια ποσότητα φυσικού αερίου από αυτήν την οποία έχει εξασφαλίσει το ελληνικό κράτος και, μάλιστα, όχι μόνο για τις ανάγκες της ηλεκτροπαραγωγής. Δεν επεκτείνομαι περισσότερο.
  • Υπάρχει η ακραία εκδοχή ότι ο λιθάνθρακας δεν ήταν ένα σχέδιο με πραγματικό ενδιαφέρον, αλλά λειτούργησε σαν ο “λαγός” άλλων επιλογών, όπως η πυρηνική ενέργεια. Αυτό το άκρως συνωμοτικό σενάριο παραβλέπει ότι για την υλοποίησή του χρειαζόταν η πλήρης συναίνεση κυβέρνησης, εταιρειών, ρυθμιστικών αρχών κλπ. Η συνεχιζόμενη αντίδραση όσων θίχτηκαν από την ακύρωση του σχεδίου λιθάνθρακας δεν το επιβεβαιώνει. Παραβλέπει, ακόμη, αυτό το σενάριο το γεγονός ότι λόγος γίνεται για μονάδες που θα έπεφταν στην αγορά ενέργειας σε 2- 3 χρόνια και όχι για μονάδες που για να γίνουν αποδεκτές στην κοινή γνώμη, να χωροθετηθούν και να κατασκευαστούν χρειάζονται, τουλάχιστον, 10-15 χρόνια. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο κίνδυνος κατασκευής πυρηνικών εργοστασίων δεν υφίσταται. Κάθε άλλο μάλιστα. Όμως αφορά μια άλλη παράλληλη διαδικασία, που δεν έρχεται σε αντίθεση με τα σχέδια για κατασκευή λιθανθρακικών μονάδων. Το πρόσφατο ψήφισμα του ευρωκοινοβουλίου, αλλά και η διακήρυξη των 61 ευρωπαίων παραγωγών ενέργειας διαλύει κάθε αμφιβολία γι αυτό.
  • Μια άλλη εκδοχή λέει ότι δεν ήταν προσχεδιασμένη η αλλαγή πλεύσης, απλώς στην πορεία άλλαξαν τα δεδομένα και υπήρξε η ενδεδειγμένη προσαρμογή, με νέο προσανατολισμό την πυρηνική ενέργεια και το φυσικό αέριο. Σε ότι αφορά την πυρηνική ενέργεια δεν υπάρχει κάποιο νέο δεδομένο. Αντίθετα, εδώ και πολλά χρόνια έχει αναθερμανθεί η προσπάθεια χειραγώγησης της κοινής γνώμης, προτού καν αρχίσουν να παίρνουν σάρκα και οστά οι μονάδες λιθάνθρακα. Γιατί δεν υπήρξε εξαρχής αυτή η επιλογή, αλλά επιλέχθηκε η σύγκρουση με τις τοπικές κοινωνίες και η φθορά με το θέμα του λιθάνθρακα; Και γιατί, ακόμη και σήμερα, εξακολουθεί να θεωρείται ζήτημα εκτός της επίσημης ενεργειακής ατζέντας; Σε ότι αφορά το φυσικό αέριο, εξελίξεις υπήρξαν, αλλά μάλλον προς την κατεύθυνση της επιλογής του λιθάνθρακα. Είναι πολύ πρόσφατη η κρίση στην τροφοδοσία της Ευρώπης με φυσικό αέριο, καθώς και η συστηματική προσπάθεια της ΕΕ για το μέγιστο βαθμό απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο.
  • Τι απομένει; Ο ισχυρισμός για προεκλογικές σκοπιμότητες του κυβερνώντος κόμματος. Μα αυτό, ακριβώς, αποδεικνύει το μέγεθος της απόρριψης από την κοινωνία και το δυσβάστακτο πολιτικό κόστος από την επιμονή σε μια επιθετική πολιτική υπέρ του λιθάνθρακα. Δεν γνωρίζω ποια θα ήταν η έκβαση της μάχης αν η κυβέρνηση εθελοτυφλούσε και επέμενε πεισματικά στην επιλογή της, ούτε γνωρίζω αν υπάρχει ένα κοινωνικό δυναμόμετρο που να μας βεβαιώσει για το μέγεθος της ισχύος των κοινωνικών αντιδράσεων κατά του λιθάνθρακα. Εκείνο που αντιλαμβάνομαι είναι ότι αυτές οι υπαρκτές αντιστάσεις, μικρές ή μεγάλες, είναι αυτές που, κυρίως, επέβαλλαν αυτήν την τροπή. Χωρίς, παρόλα αυτά, να έχει εκλείψει για πάντα ο κίνδυνος της επαναφοράς του λιθάνθρακα.

Στο κείμενο της ομάδας έρευνας εναλλακτικών τεχνολογιών γίνεται λόγος για αυτούς που “που απλώς λερώνουν τα χέρια τους με το μελάνι των δηλώσεων”, καθώς και για τη κινηματική γραφειοκρατία, η οποία “αδυνατεί να εξωθήσει σε οτιδήποτε άλλο πέρα από δηλώσεις, για τον ίδιο λόγο αδυνατεί και να συμπαρασταθεί ουσιαστικά στους έμπρακτους αγώνες των κατά τόπους απηυδισμένων πολιτών”. Δεν κατάλαβα σε ποιους αναφέρεται (στα κινήματα πόλης, στις περιβαλλοντικές οργανώσεις γενικά;). Σε κάθε περίπτωση θα ήθελα να ξεκαθαρίσω το εξής:

 

Οι φορείς και οι συλλογικότητες που έδωσαν, και δίνουν, τη μάχη κατά του λιθάνθρακα, όπως και αυτοί που δίνουν τις δικές τους μάχες στα άλλα πεδία της ενέργειας (λιγνίτης, φράγματα, φυσικό αέριο, ΑΠΕ ορισμένες φορές) δεν χαρακτηρίζονται από κινηματική γραφειοκρατία και μάλιστα αθηνοκεντρική. Είναι, κατά κανόνα, αποκεντρωμένες πρωτοβουλίες αυτοοργάνωσης πολιτών, με δημοκρατικές διαδικασίες και χωρίς τυπικές ιεραρχίες. Δεν συμπαραστέκονται στους απηυδισμένους πολίτες, είναι οι ίδιοι οι απηυδισμένοι πολίτες και λερώνουν πολύ συχνά τα χέρια τους, όχι με το μελάνι των δηλώσεων, αλλά συγκρουόμενοι καθημερινά με οικονομικά συμφέροντα, με κρατικές και κομματικές γραφειοκρατίες και με κατεστημένες αντιλήψεις, έχοντας, ταυτόχρονα, να αντιμετωπίσουν και το φόβο και την αγωνία πολλών συμπολιτών τους για δουλειά.

 

Για να είμαι ειλικρινής, πάντως, θεωρώ χρήσιμη την επισήμανση, καθώς ο κίνδυνος της ανάπτυξης φαινομένων κινηματικής γραφειοκρατίας δεν εξαιρεί και αυτό το χώρο, ούτε, βέβαια, και τους συντάκτες του κειμένου της ομάδας. Ιδίως αν τα επόμενα βήματα γίνουν μακριά από το φυσικό χώρο της δράσης μας και τα υπαρκτά προβλήματα και αν οι αναζητήσεις μας περιοριστούν μόνο στο θεωρητικό επίπεδο και σε απόσταση από την κατακτημένη συλλογική εμπειρία.

 

Τέλος, για το πώς προχωράμε αναφέρεται “ότι μόνον η κριτική της πράξης αποφέρει αποτελέσματα με υλικό περιεχόμενο. Και εν προκειμένω, αυτό σημαίνει άμεση εφαρμογή όλων των δυνατών εναλλακτικών τεχνολογικών μέσων …..”. Κατά τη γνώμη μου, η δυνατότητα γενικευμένης εφαρμογής εναλλακτικών τεχνολογικών μέσων, μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων, φαντάζει αδύνατη. Γνωρίζω, άλλωστε, ότι οι φίλοι της ομάδας έχουν μιλήσει πολλές φορές για τον πλήρη έλεγχο κάθε νέας τεχνολογικής εξέλιξης, έως και την αποσιώπηση – “ενταφιασμό” της, από το μεγάλο κεφάλαιο, όταν δεν συμβαδίζει με τη κερδοσκοπική του δράση. Το πολύ – πολύ να γίνει κατορθωτό να λειτουργήσουν κάποιοι θύλακοι αντίστασης, περισσότερο σαν αποδεικτικό στοιχείο της δυνατότητας εφαρμογής ενός άλλου μοντέλου διαχείρισης της ενέργειας, σε πολύ περιορισμένη κλίμακα. Και πάντα, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις: ώριμες τεχνολογικά λύσεις, εξασφάλιση χρηματοδότησης και “αυτοδιοικητικές” κοινότητες διατεθειμένες να συγκρουστούν με την κεντρική εξουσία και να υποστηρίξουν το “πείραμα”. Προς το παρόν, ακόμη και αυτό, είναι στη σφαίρα του επιθυμητού.

Τάσος Κεφαλάς

Posted in ενέργεια, κινήματα | Leave a Comment »

Σχετικά με το ψευδο – διάλογο και τις αντικειμενικές συνθήκες που οδηγούν στο ξεπερασμά του

Posted by lithanthrakas στο Απρίλιος 5, 2009

Η ριζική στροφή της κυβέρνησης στο θέμα του λιθάνθρακα πυροδότησε μια συζήτηση γύρω από τα πραγματικά και βαθύτερα αίτια αυτής της κίνησης. Έθεσε, επίσης, επί τάπητος το θέμα της αποτίμησης του πραγματικού ρόλου του “κινήματος” αντίστασης στην επιλογή του λιθάνθρακα. Σε αυτά, αλλά και σε μια σειρά άλλα ζητήματα αναφέρεται η παρέμβαση της Ομάδας έρευνας εναλλακτικών τεχνολογιών, που ακολουθεί:

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΨΕΥΔΟ – ΔΙΑΛΟΓΟ

ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΠΟΥ ΟΔΗΓΟΥΝ ΣΤΟ ΞΕΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ

 

Μετά από ένα χρόνο προσπαθειών πιστεύουμε πως μπορούμε να κάνουμε έναν πρώτο απολογισμό των πεπραγμένων γύρω από τα ζητήματα που αναδείχθηκαν, όπως και εκείνα που απέτυχαν να αναδειχθούν από τα κινήματα πόλης για το ενεργειακό ζήτημα. Τα επιμέρους δεδομένα που αφορούν σε κάποιες εκδηλώσεις, συζητήσεις και κείμενα είναι μάλλον δευτερεύουσας σημασίας εάν κριθούν υπό το βάρος της πολύ σοβαρότερης δομικής κρίσης του οικονομικού μονοθεϊσμού των ημερών μας και των επερχόμενων εξεγέρσεων που προαναγγέλθηκαν ήδη. Είναι ωστόσο σημαντικό να τοποθετηθούμε απέναντι στην αμφιλεγόμενη επιτυχία που πανηγυρίστηκε πρόσφατα για τη λεγόμενη «υποχώρηση» στο ζήτημα του λιθάνθρακα και στο κατά πόσον αυτή πρέπει να θεωρείται μια γνήσια κινηματική επιτυχία ή απλώς μια τακτική υποχώρηση του εχθρού.

 

Εάν συνυπολογίσουμε και την πρόσφατη επανέναρξη του «δημόσιου» «διάλογου» πάνω στο θέμα της πυρηνικής ενέργειας, με ελάχιστη προσπάθεια θα καταλήξουμε στο αβίαστο συμπέρασμα πως η οχιά του πολυεθνικού, και εν προκειμένω του γαλλο – αμερικανικού κεφαλαίου, συσπειρώθηκε για να χτυπήσει στο πρώτο αδύναμο σημείο που θα βρεθεί εύκαιρο. Και υπάρχουν πολλά τέτοια στις γύρω Βαλκανικές χώρες. Το χειρότερο όμως είναι η αδυναμία των κινημάτων να αναγνωρίσουν το απλό γεγονός ότι μια υποχώρηση του ελληνικού κράτους που δεν προήλθε από σύγκρουση δεν μπορεί παρά να είναι ύποπτη. Σε αυτή τη δηλητηριασμένη από προ-εκλογικές συμπαραδηλώσεις ατμόσφαιρα, οι κομματικές γραφειοκρατίες έρχονται να αναλάβουν το ρόλο των κηνσόρων και να πανηγυρίσουν πριν την ώρα τους.

 

Τα πραγματικά προβλήματα όμως παραμένουν σε όλες εκείνες τις περιοχές όπου η υπάρχουσα κατάσταση έχει συσσωρεύσει αναρίθμητα προβλήματα. Αλλά τα πραγματικά προβλήματα είναι ακριβώς εκείνα που απαιτούν πρακτικές λύσεις και αυτές δίνονται μόνο από εκείνους που είναι έτοιμοι να πιάσουν το κατσαβίδι και το κλειδί – ξηλώνοντας όταν χρειαστεί και τυχόν φράκτες όπου έχουν υψωθεί χωρίς τη συγκατάθεση τους – και όχι από εκείνους που απλώς λερώνουν τα χέρια τους με το μελάνι των δηλώσεων.

 

Επειδή όμως – και αυτό έχει αποδειχθεί αναρίθμητες φορές στο παρελθόν – η τρέχουσα κινηματική γραφειοκρατία αδυνατεί να εξωθήσει σε οτιδήποτε άλλο πέρα από δηλώσεις, για τον ίδιο λόγο αδυνατεί και να συμπαρασταθεί ουσιαστικά στους έμπρακτους αγώνες των κατά τόπους απηυδισμένων πολιτών. Το αντίθετο μάλιστα, μπορεί στο μέλλον αυτό να αποδειχθεί η ουσιαστική τροχοπέδη σε οποιαδήποτε πρακτική κριτική από τη μεριά των πολιτών. Για να το πούμε απλά, καμία περαιτέρω ανάγκη δεν υφίσταται για να ξανα-ενημερωθούν οι πολίτες για αυτό που ξέρουν ήδη, δηλαδή το απλό γεγονός ότι κάθε επέμβαση στο περιβάλλον είτε με αφορμή την ενέργεια είτε την αναμόρφωση και ανάπλαση

πάσης φύσεως γίνεται με οικονομοτεχνικά κριτήρια με βάση την αύξηση της κερδοφορίας με κάθε τρόπο. Ακόμη και τα νήπια το έχουν καταλάβει!

 

Αλλά ούτε χρειάζεται να «ενημερωθούν» τα αφεντικά ότι πρόκειται να κινηθούμε εναντίον αυτών των συμφερόντων πολύ περισσότερο μάλιστα από τη στιγμή που ούτε καν υπήρξε μια τέτοια κίνηση στην πράξη. Υπήρξαν όμως μια πληθώρα συμβολικών, δηλαδή μεταφορικών, παροιμοιωδών η όπως θέλετε, ενεργειών οι οποίες καθόλου δεν ενόχλησαν το κεφάλαιο που τις έχει γραμμένες στα παλαιότερα των υποδημάτων του!

 

Χρειάζεται λοιπόν να υπενθυμίσουμε για άλλη μια φορά το προφανές, έχοντας μάθει και από την προηγούμενη αποτυχία των Οικολόγων – Εναλλακτικών, που κατάφερε ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό, ότι μόνον η κριτική της πράξης αποφέρει αποτελέσματα με υλικό περιεχόμενο. Και εν προκειμένω, αυτό σημαίνει άμεση εφαρμογή όλων των δυνατών εναλλακτικών τεχνολογικών μέσων από εκείνους που πραγματικά οφείλουν να τα κατέχουν, δηλαδή από τους εργαζόμενους που τα γνωρίζουν ή πρέπει να τα γνωρίσουν και να τα κατέχουν στην πράξη και όχι στις δηλώσεις.

 

Αυτό, επίσης, σημαίνει ότι όλοι όσοι κινούνται στις παρυφές της αποκαλούμενης «τοπικής αυτοδιοίκησης», όπως και αν το εννοεί ο καθένας τους, θα έπρεπε όχι απλά να απαιτήσουν αλλά να πάνε αμέσως και να εφαρμόσουν όλα όσα ξέρουν και να ζητήσουν να μάθουν όλα όσα χρειάζονται γι αυτό. Το να αρκούνται στις διακηρύξεις του κέντρου, της αθηνοκρατούμενης κινηματικής γραφειοκρατίας θα είναι ότι χειρότερο. Πολύ περισσότερο, από τη στιγμή που είναι προφανές το πόσο εύκολα μπορούν να εξαργυρωθούν οι απλές δηλώσεις σε αυριανά κρατικά επιδοτούμενα προγράμματα!

 

Εάν γι αυτό σταθεί απαραίτητο να στασιάσουν κατά του κέντρου τόσο το καλύτερο. Εάν χρειαστεί να ανοίξουν και μερικές μύτες για να γίνει κατανοητό ότι Ελλάδα δεν είναι μόνον η Αθήνα, τόσο το χειρότερο για το κέντρο. Από δω και πέρα, για εμάς δεν έχει νόημα να δηλώσουμε για άλλη μια φορά ότι θέλουμε ανεμογεννήτριες η φωτοβολταϊκά. Πρώτα από όλα γιατί γνωρίζουμε εκατοντάδες άλλους τρόπους που η ανοησία του θεάματος δεν αφήνει να γίνουν γνωστές και δεύτερον, γιατί προτιμούμε να τις πραγματοποιήσουμε σε απρόσμενο τόπο και χρόνο και να τις υπερασπιστούμε όπως πρέπει εκεί που πρέπει. Ο νοών νοήτω.

Το Φάντασμα του Γράκχου Μπαμπέφ

(που χαμογελά κάτω από τα μουστάκια του Δεκέμβρη)

 

30 Mάρτη 2009, Αθήνα

Ομάδα έρευνας εναλλακτικών τεχνολογιών – Al.T.Re.G.

 

Posted in ενέργεια, κινήματα | Leave a Comment »